Κι εσείς στο Κολλέγιο;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ενα γελαστό απόγευμα στο σχολείο της εξουσίας

Οι πατεράδες τους δεν λένε ούτε καλημέρα που λέει ο λόγος. Οι συγκρούσεις τους στην πολιτική είναι έντονες. Αλλά τα παιδιά τους, που τώρα αρχίζουν τη ζωή τους, δεν... τσιμπάνε με τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Αντιθέτως, είναι και παραμένουν φίλοι σε πείσμα των κομματικών και ιδεολογικών αντιδικιών. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Λιάπη, τον γιο του υπουργού Πολιτισμού, ο οποίος προσφάτως βρέθηκε στο στόχαστρο των μέσων ενημέρωσης για το θέμα της Siemens, και για τη Μαργαρίτα Παπανδρέου, την κόρη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο Γιώργος να ζήτησε την παραίτηση του Μιχάλη Λιάπη από την κυβέρνηση, αλλά η Μαργαρίτα και ο Κωνσταντίνος είναι αγαπημένοι φίλοι και συμμαθητές και από την περασμένη Τετάρτη απόφοιτοι του Κολλεγίου Αθηνών, του σχολείου της εξουσίας, που για μία ακόμα φορά πλημμύρισαν οι χώροι του στο Παλαιό Ψυχικό για την επιβλητική τελετή αποφοίτησης.

Φέτος ήταν μια χρονιά κατά την οποία οι γόνοι των πλούσιων και διάσημων που αποφοίτησαν ήταν περισσότεροι από ποτέ. Ποιον να πρωτοπροσέξει κανείς. Εστω κι αν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στον υπουργό Πολιτισμού, που είναι το πρόσωπο των ημερών. Ο κ. Λιάπης πήγε για λίγο, απέφυγε τις πολλές χαιρετούρες, συνεχάρη τον λατρεμένο του γιο και αποχώρησε χωρίς να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του προέδρου του Κολλεγίου για τη δεξίωση που παραχώρησε μετά στο σπίτι του, το οποίο κατακλύστηκε από πολλά και μεγάλα ονόματα της αθηναϊκής κοινωνίας.

Και ποιος δεν ήταν εκεί. Στους ευχάριστους και φιλόξενους χώρους με τους πλούσιους μπουφέδες παρά τη ζέστη οι προσκεκλημένοι δεν έπαυαν να εκπλήσσονται συνεχώς από τα πρόσωπα που αντίκρριζαν. Εκεί ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου για να χαρούν την αποφοίτηση του πρωτότοκου γιου τους Παναγιώτη, που φέρει το όνομα του παππού του, του μεγάλου ευεργέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκεί ο Αντώνης Σαμαράς, που με συγκίνηση διαπιστώνει ότι τα χρόνια μπορεί να περνούν και επωφελώς, καθώς μαζί με τη σύζυγό του Γεωργία δεν μπορούσαν παρά να χαίρονται για την αποφοίτηση της κόρης τους Ελένης. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κ. Σαμαράς ανήκει στην οικογένεια Μπενάκη-Δέλτα που ίδρυσε το Κολλέγιο και ο αδελφός του Αλέξανδρος είναι πρόεδρος του Ιδρύματος στο οποίο ανήκει το σχολείο.

Εκεί και ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Γιώργος Βουλγαράκης μαζί με τη σύζυγό του, περήφανοι γονείς της αποφοίτου κόρης τους. Αλλά και ο γνωστός δημοσιογράφος του MEGA Γιάννης Πρετεντέρης με τη γυναίκα του Σάντρα, που δεν έκρυβαν τη συγκίνησή τους για την αποφοίτηση της κόρης τους Ιόλης, που είναι κολλητή φίλη της Μαργαρίτας Παπανδρέου, μολονότι οι πατεράδες τους δεν θέλουν να δουν ούτε ζωγραφιστό ο ένας τον άλλον.

Η νεαρά Μαργαρίτα είχε έναν ακόμη λόγο να αισθάνεται υπέροχα. Δεν ήταν μόνον ότι εκεί βρίσκονταν ο μπαμπάς της (που της έχει απίστευτη αδυναμία) και η μαμά της Αντα, καθώς και όλοι οι παιδικοί της φίλοι που μεγάλωσαν μαζί και μαζί αποφοιτούσαν. Αλλά και γιατί κατόρθωσε, μια και είναι άριστη μαθήτρια, να γίνει δεκτή από ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας, το Imperial College στο Λονδίνο. Εστω κι αν η αρχική επιλογή της να σπουδάσει στο ιστορικό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν στέφθηκε με επιτυχία (αφού δεν έγινε δεκτή), προς μεγάλη λύπη ιδίως της μητέρας της.

Η συγκεκριμένη γιορτή προκάλεσε το αδιαχώρητο αλλά και κυκλοφοριακό πρόβλημα στην Κηφισίας και στους γύρω δρόμους. Το προαύλιο και τα γήπεδα του Κολλεγίου Αθηνών στο Ψυχικό είχαν γεμίσει από αυτοκίνητα, κάποια ταπεινά, τα περισσότερα πολυτελή και μεγάλα, από Porsche Cayenne μέχρι Mercedes και αστραφτερές BMW μεγάλου κυβισμού, ακόμα και Ferrari θα έπαιρνε το μάτι κάποιου που τυχαία περνούσε από εκεί το βραδάκι της περασμένης Τετάρτης.

Στο εντυπωσιακό κεντρικό κτίριο του Κολλεγίου πάνω από 1.300 απόφοιτοι, γονείς και μαθητές, οι περισσότεροι ανάμεσα στους πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας, συνωθούνταν στους άπλετους χώρους. Αλλά το γκλάμορ που χαρακτηρίζει το Κολλέγιο είχε φέτος έντονη… αριστερή χροιά. Γιατί, πώς να το κάνουμε, οι πλούσιοι, οι διάσημοι και κυρίως οι πολιτικοί μας δεν προέρχονται μόνον από τον χώρο της Κεντροδεξιάς, όπως συνέβαινε παλιότερα. Κι αν κάτι είχε σημασία στις τελευταίες τελετές αποφοίτησης είναι ότι πλέον και η Αριστερά ψηφίζει Κολλέγιο. Πέρυσι το «κλου» της τελετής ήταν η αποφοίτηση του Παύλου, του γιου του Πέτρου Ευθυμίου, αλλά και της Ελένης, κόρης του Νίκου Κωνσταντόπουλου και της πρώην συζύγου του Φωτεινής Τομαή. Φέτος ήταν της Μαργαρίτας Παπανδρέου, της κόρης της Λούκας Κατσέλη και του Γεράσιμου Αρσένη, της κόρης του πρώην δημάρχου Αθηναίων Δημήτρη Μπέη και της Ντίνας Μπέη, σημερινής υπερνομάρχου Αττικής. Τα χρόνια πέρασαν και ήδη πολλοί από τους γόνους αριστερών οικογενειών αποφοιτούν από το «αμερικανοκρατούμενο» (όπως κάποτε υπερθεμάτιζε η Αριστερά) Κολλέγιο. Σήμερα όμως είναι «in» για όλους να στέλνουν εκεί τα παιδιά τους. Και για τους δεξιούς και για τους αριστερούς.

Για τους νεοδημοκράτες αυτό ήταν μια φυσική συνέπεια επί σειρά ετών. Εκεί φοίτησαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Σωτήρης Χατζηγάκης, ο Μιχάλης Λιάπης, ο Μιλτιάδης Εβερτ, οι βουλευτές της Ν.Δ. Ν. Δένδιας, Ν. Γεωργιάδης, ο Στέφανος Μάνος, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και πολλοί άλλοι. Εκεί σπούδασαν και σπουδάζουν τα παιδιά τους ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Δημήτρης Σιούφας, ο Γιάννης Παπαθανασίου, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Χρήστος Φώλιας, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, η Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και ο διοικητής του ΙΚΑ Κ. Μέργος. Για όλους αυτούς ήταν απολύτως φυσιολογικό. Οπως και για τα παιδιά των πλούσιων επιχειρηματιών. Επί σειρά ετών, το Κολλέγιο ήταν το σχολείο του κατεστημένου. Τι γυρεύουν, άραγε, τα παιδιά των αριστερών στο Κολλέγιο; Μήπως άλλαξε το σχολείο; Ή μήπως άλλαξε η Αριστερά; Μάλλον το δεύτερο. Γι' αυτό και πλέον τίποτα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Οταν ακόμα και η κόρη της Αλέκας Παπαρήγα πήγε στο Κολλέγιο, καταλαβαίνετε ότι όλα πια είναι αποδεκτά. Οταν η Γιωργιάννα Νταλάρα, κόρη του τραγουδιστή της αμφισβήτησης, τελειώνει το Κολλέγιο από τις πρώτες και προγραμματίζει τις σπουδές της για την Αμερική, καταλαβαίνετε ότι όλα αλλάζουν. Κι αλλάζουν καίρια. Και πολιτικά και κοινωνικά.

Στο παρελθόν ελάχιστοι από το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά είχαν φοιτήσει στο Κολλέγιο. Με την εξαίρεση του Ανδρέα Παπανδρέου και του σημερινού προέδρου του Γιώργου Παπανδρέου (κανείς εκ των δύο πάντως δεν είχε προλάβει για πολιτικούς λόγους να το τελειώσει), πολύ λίγοι ήταν εκείνοι από τον χώρο της αντιπολίτευσης που είχαν σπουδάσει στο Κολλέγιο. Με κάποιες μικροεξαιρέσεις, όπως αυτή του επικεφαλής των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ Σταύρου Λαμπρινίδη αλλά και του συμβούλου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπακωνσταντίνου εκ Κοζάνης. Ομως, έκτοτε όλα έχουν αλλάξει. Το ΠΑΣΟΚ έγινε εκ των πραγμάτων κατεστημένο, όπως γίνεται και η Αριστερά σιγά σιγά. Και το κατεστημένο της πολιτικής και του πλούτου (πολλές φορές πια αυτά τα δύο συγχέονται) πώς να το κάνουμε; Πάει Κολλέγιο…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΝΟΣ

http://www.espressonews.gr

Ιταλία, όπως λέμε Ελλάδα.....

Κάθε μέτρο αναποτελεσματικό

Από την αρχή της κρίσης ότι μέτρο παίρνουν το παίρνουν καθυστερημένα με αποτέλεσμα να αποδεικνύεται αναποτελεσματικό.
Το τελευταίο τους χαρτί που είναι η έκδοση ευρωομολόγου ( και όχι μόνο ) αν αποδειχτεί αναποτελεσματικό γιατί η κρίση έχει γιγαντώσει,
φανταστείτε τι έχει να γίνει.
Όταν ανάβει μια φωτιά και προσπαθείς να τη σβήσεις με μικρής δύναμης εργαλεία αναποτελεσματικά
και το επαναλαμβάνεις αυτό συνέχεια κινδυνεύεις όταν αυτή γιγαντώσει και χρησιμοποιήσεις όλα σου τα μέσα να μην καταφέρεις να τη σβήσεις.
Αν τα είχες χρησιμοποιήσει πιο νωρίς είχες πολλές πιθανότητες να τη σβήσεις γιατί ήταν πολύ πιο μικρή.
Μήπως δε θέλουν να τη σβήσουν;



Σε επίπεδα-ρεκόρ τα γαλλικά CDS

Η αλήθεια για την Ελλάδα για τους επόμενους δύο μήνες

Στο παρακάτω διάγραμμα αποτυπώνεται η αλήθεια για την Ελλάδα για τους επόμενους δύο μήνες.
Η δραματική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό που ζήσαμε και ζούμε εξηγείτε αν δούμε τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Ελλάδας το μήνα Δεκέμβριο και Ιανουάριο.
Τα νούμερα δεν βγαίνουν ακόμα και αν πάρουμε την επόμενη δόση.
Η κρίση χρέους θα γίνει πιο έντονη, θα επιχειρηθεί να υλοποιηθεί το κούρεμα με λήψη πρόσθετων μέτρων.
Μην αγχώνεστε όμως, έχετε στο στο πίσω μέρος του μυαλό σας ότι η κρίση είναι τεχνητή.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αργεντινή - Ελλάδα

Μέχρι την απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 2011 πολλές εξελίξεις έδειχναν ότι παρόλες τις δύο σημαντικές διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στις περιτπώσεις της Ελλάδας και της Αργεντινής
1.Εκεί υπήρχε το πέσο,απλά είχε γίνει tagged η ισοτιμία 1:1 με το δολάριο, εδώ δεν έχουμε πλέον εθνικό νόμισμα σε κυκλοφορία.
2. Η Αργεντινή δεν ανήκε σε καμία οικονομική και πολιτική ένωση κρατών) η άτακτή χρεοκωπία αλά Αργεντινή ήταν προ των πυλών.
Η άποψή είναι ότι οι δύο παραπάνω διαφοροποιήσεις έπαιξαν τελικά σημαντικό ρόλο ώστε τα πράγματα στην Ελλάδα να πάρουν διαφορετική τροχιά. Υπάρχει σαφέστατα και εδώ χρεοκωπία, αλλά είναι ελεγχόμενη, και τα όποια mini bank runs που εκδηλώνονται στις Ελληνικές τράπεζες, ανάλογα με τα νέα, αντιμετωπίζονται από την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ και της ΤτΕ, κάτι που η Αργεντινή δεν μπορούσε να κάνει και είναι και ο λόγος που κατέρρευσε άτακτα τελικά.
Στην περίπτωση της Ελλάδας έχουμε μία ιστορική ιδιαιτερότητα. Από μία νομισματική ένωση δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο χώρας να έχει εξέλθει από αυτήν και αυτό έχει σοβαρούς πρακτικούς λόγους. Το πρώτο είναι ότι λόγω της έλλειψης κυκλοφορίας εθνικού νομίσματος, είναι αδύνατο να υπάρξει νέο εθνικό νόμισμα πρακτικά πριν την παρέλευση εξαμήνου.
Αν αυτό ανακοινωνόταν, θα άδειαζαν οι τράπεζες σε ώρες και δε θα έπρεπε να ανοίξουν για μήνες μέχρι να εκτυπωθεί το νέο αυτό νόμισμα. Αυτό θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για όλη την Ευρώπη, μιας εκτός από το προφανές ντόμινο effect σε πολλές άλλες χώρες, θα έχαναν όλη την πίστη τους στο Ευρώ, αλλά και το κλίμα που θα διαμορφωνόταν σε όλη την Ευρώπη θα ήταν τουλάχιστον πολεμικό.
Επίσης η Ελλάδα, αν βρισκόταν μόνη της και απομονωμένη, σίγουρα θα έψαχνε άμεσα να γίνει ο άμεσος δορυφόρος της Ρωσίας, κάτι που οι ΗΠΑ δε θέλουν ούτε για αστείο, και θα κάνουν ότι πρέπει για να μη γίνει. Επίσης ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι να ενοποιηθεί οικονομικά-πολιτικά-στρατιωτικά η Ευρώπη και με την έκδοση Ευρωομολόγου όπως πολύ εύστοχα τεχνικά το αποτυπώνει ο κ. Βαρουφάκης, ώστε να έχει σύνορα με την Ρωσία, ώστε η μόνη χώρα που έχει ηγέτη με αρ...δια, να μπορέσει να περιοριστεί, γιατί ήδη σκέφτεται μία μορφής εμπορική ένωση με τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης ( ξέρουμε που αυτό θα οδηγήσει).
Άρα σε αντίθεση με την Αργεντινή, για την Ελλάδα υπάρχει τεράστιο παγκόσμιο ενδιαφέρον να μείνει στο Ευρώ και στην ΕΕ και αυτό είναι που θα γίνει (κατά την άποψή μου), παρά την όποια κερδοσκοπική ειδησεογραφία των καιρών.
Επίσης με την κατάρευση της στεγαστικής αγοράς της Αμερικής το 2007 και των χρηματιστηρίων μεταδόθηκε αριστοτεχνικά από τις ΗΠΑ μέσω της απίστευτης ισοτιμίας του Ευρώ/Δολαρίου, αλλά και των κατάλληλων μέτρων της FED, η δεκαετία του 1930, την οποία η Αμερική θα την περάσει εξομαλυμένα με μεγαλύτερη διάρκεια στο χρόνο, αλλά μικρότερα συμπτώματα(ηπιότερες υφέσεις).
Στην Ευρώπη ακολουθείται η λάθος πολιτική που ακολουθήθηκε τότε στην Αμερική με αποτέλεσμα η πρώτη χώρα που μπήκε σε αυτό ακριβώς το ίδιο σπιράλ ( με τότε )
να είναι η Ελλάδα και θα ακολουθήσoyn μία μία όλες οι χώρες της Ευρωζώνης.

Πως οι ανακοινώσεις επηρεάζουν το ευρώ

Το μέλλον της Ελλάδας όπως το παρελθόν της Βουλγαρίας

02/11/2011
του Δημήτρη Καμπουράκη

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε Βουλγαρική εφημερίδα πριν δυο μήνες, στα πλαίσια έρευνας για την Ελλάδα. Βρήκα τις απόψεις που περιέχει άκρως ενδιαφέρουσες, αν και δεν συμφωνώ με πολλές απ' αυτές. Ζήτησα από την κα. Ατανάσοβα να το μεταφράσει στα ελληνικά τα οποία γνωρίζει άριστα και παραθέτω το κείμενο αυτούσιο και με την ορολογία του, προς προβληματισμό.

Το μέλλον της Ελλάδας όπως το παρελθόν της Βουλγαρίας

Μπόικα Ατανάσοβα,
Ανταποκριτής για τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα πατά πάνω στα βήματα της Βουλγαρίας. Η αλήθεια είναι αυτή, παρόλο που οι Έλληνες δεν θέλουν καν ν’ ακούσουν για έναν τέτοιο παραλληλισμό των γεγονότων. Ωστόσο, ήδη υπάρχουν τα πρώτα συμπτώματα της νόσου που βύθισε τη Βουλγαρία στη φτώχεια και το χάος την περίοδο 1996 – 1997. Η Ελλάδα οδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την "περεστρόικα" που προκάλεσε ο κακοήθης όγκος του δημόσιου τομέα. Όσο κι αν η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να «μοιράζει ηρεμιστικά χάπια» μέσω των υποσχέσεων πως δεν πρόκειται να εφαρμόσει νέα μέτρα, οι μεταστάσεις του όγκου πνίγουν πλέον όχι μόνο την ελληνική, αλλά και την ευρωπαϊκή οικονομική – πολιτική – κοινωνική πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα;
Εάν παρατηρήσουμε τις περιστάσεις και τις λεπτομέρειες προσεκτικά, θα δούμε πως τα οικονομικά μέσα της ελληνικής οικονομίας που διαλύεται δεν συγκεντρώνονται στα χέρια κάποιας ολιγαρχίας που γεννιέται, αλλά απλώς αλλάζουν τον ιδιοκτήτη τους προς τα δυτικά, στον τεράστιο πολιτικό και οικονομικό σχηματισμό που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η χώρα χρωστά πλέον 450 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία κανένας υγιώς σκεπτόμενος νους δεν φαντάζεται πως θα μπορέσει ποτέ θα ξεπληρώσει. Απόψεις που ακούγονται από διάφορους Έλληνες να σωθεί η χώρα με την υποτιθέμενη επιστροφή στη δραχμή είναι επιεικώς αξιολύπητες. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για δύο λόγους. Πρώτον, η ΕΕ δεν θα το επιτρέψει γιατί το γεγονός αυτό θα σημάνει το τέλος του ευρωπαϊκού νομίσματος. Δεύτερον, η εισαγωγή της δραχμής θα «ξεκλειδώσει» αυτόματα τον υπερπληθωρισμό, καθώς η κυβέρνηση της χώρας θα ξεκινήσει να τυπώνει χρήμα άμεσα για να μπορεί να πληρώνει. Ένα χρόνο αργότερα η δραχμή θα στοιχίζει όσο και το δολάριο της Ζιμπάμπουε. Οι δανειστές θα αναμένουν πληρωμές σε ευρώ και όχι σ’ ένα νόμισμα που στοιχίζει λιγότερο από ταπετσαρία τοίχων.

Η άλλη πλευρά των σημερινών κοινωνικών κραδασμών είναι το γεγονός ότι 700 – 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι προσπαθούν να ταυτιστούν με τη μεσαία τάξη, ενώ δεν ανήκουν εκεί. Αυτοί είναι μια τεχνητή μεσαία τάξη που απλά πρέπει να εξαφανιστεί, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της γιατί αποτελεί μια από τις αιτίες αυτής της κρίσης. Η πραγματική μεσαία τάξη της Ελλάδας έχει δική της επιχείρηση και εργάζεται. Έχει ξενοδοχεία, εστιατόρια, εργοστάσια. Το ουρλιαχτό που ακούγεται στην Αθήνα είναι ο θρήνος μιας περιττής τάξης που ξεψυχά, στερούμενη τα προνόμια και την αμέριμνη ζωή της. Αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν με τους βετεράνους στη Βουλγαρία, αμέσως μετά τις αλλαγές. Η σκληρή ζωή όμως, θα τους οδηγήσει ακριβώς εκεί που οδήγησε και τους δικούς μας. Εκείνοι θα πρέπει να δουλέψουν κάπου αλλού, ενώ ο πλανήτης θα συνεχίσει να περιστρέφεται.

Τι περιμένει την Ελλάδα;
Η χώρα θα περάσει μερικά στάδια που θα διαρκέσουν, όπως και στη Βουλγαρία, σχεδόν δύο δεκαετίες. Όλοι μας γνωρίζουμε πως η μετάβαση χωρίζεται σε δυο περιόδους: Η πρώτη δεκαετία χαρακτηρίζεται από κάθετη πτώση του πληθωρισμού και η δεύτερη από άνοδο των μακροοικονομικών επιδόσεων της χώρας. Ένα από τα συμπτώματα της μετάβασης είναι το επίπεδο της ανεργίας. Το φαινόμενο αυτό έχει μεγάλη σημασία για την ευημερία των μαζών, καθώς δεν νοείται ομαλή πολιτική και ορισμός μακροπρόθεσμων στόχων, όταν τα επίπεδα της ανεργίας είναι ψηλά. Όμως το μοντέλο της καπιταλιστικής πολιτικής που διαλύεται αυτήν τη στιγμή πετά στο δρόμο και καταστρέφει την «μεσαία τάξη», που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας και στηρίζει τις κοινωνικές δομές. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που τώρα πλημμυρίζουν τους δρόμους στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να σωθούν, καθώς πλέον στην Ελλάδα διαγράφονται με σαφή τρόπο δύο τάξεις: των πλούσιων και των φτωχών.

Αυτή ακριβώς η ανακατανομή των κοινωνικών στρωμάτων οδηγεί τους Έλληνες προς μια βαθιά κρίση, παρόμοια με εκείνη στη Βουλγαρία κατά τη διετία 1996 – 1997, όταν οι μεγάλες πόλεις σείονταν από τις διαδηλώσεις, οι δρόμοι ήταν μπλοκαρισμένοι και ολόκληρη η χώρα περιήλθε σε χάος, όπως παρατηρείται σήμερα στην Ελλάδα. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1997 η Βουλγαρία βρισκόταν ενώπιον του υπερπληθωρισμού, αφού σε διάστημα μόνο δύο μηνών η τιμή του αμερικανικού δολαρίου έφθασε από τα 500 στα 3.000 λέβα. Οι αποταμιεύσεις της «μεσαίας τάξης» της βουλγαρικής κοινωνίας χάθηκαν, ενώ τα χρέη των «εκατομμυριούχων με δάνεια», που είχαν πάρει χρήματα από τις τράπεζες, χωρίς να έχουν την πρόθεση να τα επιστρέψουν απλά εξαφανίστηκαν. Οι απεγνωσμένες προσπάθειες συγχώνευσης των ελληνικών τραπεζών, όπως και η υποτιθέμενη προσέλκυση ξένων επενδύσεων που παρατηρούμε, αποτελούν μαρτυρίες για το πόσο ανίσχυρο είναι το ελληνικό κράτος.

Άλλο ένα σύμπτωμα που δεν πρέπει να παραμελούμε είναι η αύξηση της εγκληματικότητας. Οι συνοικίες των πλουσίων στην Αθήνα έχουν πολιορκηθεί από Ρώσους, Αλβανούς και Βούλγαρους μαφιόζους που αναδιανέμουν την «αγορά» μεταξύ τους, ενώ στο κέντρο εγκαθίστανται οι ακροδεξιοί της Χρυσής Αυγής οι οποίοι σκοτώνουν στο ξύλο κάθε αλλοδαπό. Γεγονότα που αποδεικνύουν το πόσο η Ελλάδα έχει χάσει τον έλεγχο του ίδιου του κράτους.

Τι ακολουθεί από εδώ και πέρα;
Η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία της υπό την οικονομική πίεση. Η κυβέρνηση στην Αθήνα σιγά σιγά αποχωρίζεται τους μοχλούς διοίκησης της πολιτικής και της οικονομίας. Οι δανειστές θέλουν ευρώ τα οποία η Ελλάδα δεν έχει για να επιστρέψει. Αυτό σημαίνει πως όλο και μεγαλύτεροι τομείς της οικονομίας θα τίθενται υπό την άμεση εξάρτηση ξένων παραγόντων. Από την άλλη, η αποσταθεροποίηση της κοινωνίας είναι πλέον γεγονός. Η χώρα μόλις ξεκινά το δρόμο που πέρασε η Βουλγαρία στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Είναι νομοτελιακό πως η αποδυναμωμένη εξουσία και οικονομία οδηγούν στο φαινόμενο που είναι γνωστό στη Βουλγαρία ως mutrization. Και αν η ίδια η ελληνική κοινωνία δεν γεννήσει αυτό το τέρας, αυτό μπορεί να εισαχθεί από έξω. Το έδαφος γι’ αυτό είναι ήδη έτοιμο. Η μεσαία τάξη που αφανίζεται, η διαστρωμάτωση της κοινωνίας σε πλούσιους και φτωχούς και οι περιορισμένοι πόροι θα επιφέρουν τεράστια διαφθορά. Δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα οι Έλληνες να ρίξουν μια ματιά στα βόρεια του Προμαχώνα και να διδαχθούν από τη δική μας περίοδο μετάβασης, επειδή το χάσμα μεταξύ των εισοδημάτων θα συνεχίσει ν’ αυξάνεται. Στην αντίθετη περίπτωση η αυταπάτη θα τους ωθήσει προς ένα διόλου αξιοζήλευτο μέλλον.

*Mutrization: Η επικράτηση της μαφίας στην οικονομική ζωή ενός κράτους. Εκβιασμοί, ναρκωτικά, προστασία, λαθρεμπόριο, τυχερά παιχνίδια, ασφάλιση, έκδοση γυναικών, εισαγωγή κλεμμένων αυτοκινήτων σε ευρύτατη κλίμακα, μπλοκάρουν κάθε υγιή οικονομική δραστηριότητα, ενώ παράλληλα διαπλέκονται μέσα στην πολιτική εξουσία, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τη δικαιοσύνη, καθορίζοντας τις αποφάσεις τους.

Πηγή: protagon.gr

Το νέο Όχι

Το νέο Όχι

27/10/2011

του Γιάνη Βαρουφάκη

"Καλώ την κυβέρνηση να διανοηθεί, για πρώτη φορά, να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ. Μόνο έτσι το κούρεμα θα δώσει στην χώρα, αντί να της κόψει κι άλλο την, ανάσα που τόσο έχει ανάγκη." Έτσι έκλεισα το προηγούμενο άρθρο που αφιέρωσα εξ ολοκλήρου στο κούρεμα (δηλαδή στην μερική διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους).

Να πει ΟΧΙ η κυβέρνηση; Σε τι; Επίτηδες σας άφησα με το ερώτημα στα χείλη μια μέρα πριν την Σύνοδο Κορυφής. Σκοπός μου ήταν να επιστρέψω σήμερα με την απάντηση, την επομένη μιας νέας Συνόδου Κορυφής που καρφώνει ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του ευρω-συστήματος. (Δεν θα επεκταθώ σήμερα ως προς το τελευταίο. Επιφυλάσσομαι να εξηγήσω τις επόμενες μέρες τον ισχυρισμό ότι, άλλη μια φορά, μια Σύνοδος Κορυφής βάζει την ευρωζώνη σε νέες περιπέτειες.)

Ας το απαντήσω λοιπόν το ερώτημα: "Να πει ΟΧΙ σε τι;" Εφόσον η απόφαση της Συνόδου υπολείπεται των περιστάσεων για πολλοστή φορά, η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ στο σημερινό συνονθύλευμα ημι-αποφάσεων που θα εμφυσήσουν ανέμους στα πανιά της Κρίσης. Να ασκήσει, εν πολλοίς, de facto βέτο στο κοινό κείμενο, έστω και κατόπιν εορτής (επιτρέποντας στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να ψηφίσουν κατά συνείδηση). Την ίδια στιγμή να ανακοινώσει ότι αποσύρει τα τελευταία μέτρα που ψήφισε στην Βουλή (ιδίως την κατάργηση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα) και να κηρύξει την χώρα σε έκτακτη οικονομική ανάγκη, εφαρμόζοντας μια σειρά από δικά της έκτακτα οικονομικά μέτρα (βλ. παρακάτω) έως ότου η Ευρώπη αλλάξει ρότα. Κι όλα αυτά, βέβαια, χωρίς να πει τίποτα περί στάσης πληρωμών (και φυσικά ούτε να διανοηθεί να μιλήσει, ή να αφήσει να εννοηθεί, ο,τιδήποτε περί εξόδου από την ευρωζώνη).

Γιατί να το κάνει αυτό; Σας θυμίζω τι συνέβη την 21η Ιουλίου: Μια κάκιστη για την Ευρώπη συμφωνία παρουσιάστηκε ως "λύση" κι έτσι οι ηγέτες μας μπόρεσαν να πάνε διακοπές αφήνοντας τις οικονομίες της Ιταλίας, της Ισπανίας (αλλά και τις βορειο-ευρωπαϊκές τράπεζες) να χορέψουν, καλοκαιριάτικα, έναν μεταμοντέρνο χορό του Ζαλόγγου (ο οποίος βούλιαξε την Ελλάδα πιο βαθιά στο τέλμα). Ένα ελληνικό ΟΧΙ την 21η Ιουλίου θα ήταν δώρο, όπως αποδείχθηκε, για την Ευρώπη. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Η συγκατάβαση σε πολιτικές που όλοι γνωρίζουν ότι είναι μέρος του προβλήματος απλά δίνει στους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών περισσότερο σχοινί για να αυτο-κρεμαστούν (για εμάς δεν μιλώ - απλά, το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε μας έχει σκεπάσει πλήρως). Χάρη θα τους είχε κάνει ο κ. Παπανδρέου την 21η Ιουλίου αν έλεγε ΟΧΙ τότε. Τουλάχιστον θα είχαν εξαναγκαστεί να ακυρώσουν τις διακοπές τους πασχίζοντας για κάτι καλύτερο από εκείνη την συμφωνία. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Δώρο για την ευρωζώνη θα ήταν ένα ελληνικό ΟΧΙ.

Στόχος λοιπόν ενός ΟΧΙ θα ήταν να εξαναγκαστούν οι βορειο-ευρωπαίοι να συνεδριάζουν μόνιμα έως ότου βρεθεί η πραγματικά Συνολική Λύση που υπόσχονται εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. (Μόνο η παρουσία της τρόικα στην Αθήνα θα είναι μόνιμη; Ας μονιμοποιηθεί η παρουσία των ηγετών μας στις Βρυξέλλες έως ότου σταματήσουν να εκθέτουν την Γηραιά Ήπειρο παγκοσμίως.) Μέχρι τότε, η ελληνική κυβέρνηση να ασκεί βέτο σε ψευδεπίγραφες συμφωνίες που αποτελεί κοινή γνώση ότι δεν θα φέρουν ανάσες αλλά μόνο νέα αγκομαχητά.

Βέβαια το ΟΧΙ από μόνο του θα ήταν ανεύθυνο. Δεν τρέφω αυταπάτες: Ένα ελληνικό ΟΧΙ θα εξαγρίωνε Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία (για την Γαλλία δεν είμαι καθόλου σίγουρος, χωρίς να είμαι σίγουρος κιόλας). Η ελληνική κυβέρνηση, πριν αρθρώσει το ΟΧΙ της, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί. Για ποιό πράγμα; Για την αυτάρκειά της τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Για την περίπτωση που η "δόση μας" καθυστερήσει για αρκετό καιρό (αν και μια καθυστέρηση πέραν του Δεκεμβρίου θα σηματοδοτήσει απόλυτη στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, κάτι που η Γερμανία δεν θα τολμήσει να διακινδυνεύσει).

• Πώς μπορεί να εξασφαλίσει την αυτάρκεια του ελληνικού δημοσίου, δεδομένου του πρωτογενούς ελλείμματος το οποίο ενισχύεται από την εφαρμοζόμενη λιτότητα;
• Και γιατί λέω ότι ο προγραμματισμός θα πρέπει να αφορά τους επόμενους δώδεκα μήνες;

Ας απαντήσω το δεύτερο ερώτημα πρώτα: Επειδή μια μη-λύση της ευρωπαϊκής Κρίσης για άλλους δώδεκα μήνες (με την "διαρκή" Σύνοδο Κορυφής να μην μπορεί να κατασταλάξει σε κοινό ανακοινωθέν) θα οδηγήσει την Γαλλία στην υποβάθμιση και, συνεπώς, την Γερμανία εκτός ευρώ. Μετά από μια τέτοια (υποθετική) εξέλιξη, ο σχεδιασμός σήμερα είναι αδύνατος καθώς το τι μέλλει γενέσθαι τότε θα εξαρτηθεί από το ποια νέα νομίσματα θα προκύψουν, τι νέες συμμαχίες θα δημιουργηθούν, τον τρόπο με τον οποίο η διχοτόμηση ή τριχοτόμηση του ευρώ θα επιρρεάσει την Κρίση και δη την ελληνική της έκφανση. Κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό για την Ευρώπη αλλά όχι πιο τραγικό από ό,τι θα φέρει σύντομα στην πατρίδα μας άλλη μια αναβολή της Τελικής Λύσης.

Πάμε τώρα στο σημαντικότερο, πρώτο, ερώτημα: Στην εξασφάλιση αυτάρκειας του ελληνικού δημοσίου για αυτό το χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Πως θα μπορέσει το δημόσιο να καλύψει τις ανάγκες του από τα πενιχρά του έσοδα τις επόμενες εβδομάδες και μήνες; Με τις εξής τρεις κινήσεις:

1. Εσωτερικός δανεισμός βάσει νέου ανταποδοτικού φορο-ομολόγου του ελληνικού δημοσίου το οποίο μόνο έλληνες φορολογούμενοι θα μπορούν αγοράζουν. Η ιδέα εδώ είναι ότι ο φορολογούμενος δανείζει το δημόσιο αγοράζοντας μονοετή, διετή, πενταετή και δεκαετή φορο-ομόλογα τα οποία θα φέρουν μηδενικό επιτόκιο αλλά θα μπορούν να χρησιμοποιούνται, την ώρα που λήγουν, για την αποπληρωμή φόρων στο δημόσιο με έκπτωση που θα καθορίζει η αγορά αυτών των φορο-ομολόγων (που, βεβαίως, θα μεγαλώνει με την διάρκεια του φορο-ομόλογου). Έτσι, όσοι σκοπεύουμε να μείνουμε στην Ελλάδα, θα έχουμε κίνητρο, ουσιαστικά, να προκαταβάλουμε τους φόρους μας των επόμενων ετών με σημαντική έκπτωση. Προσέξτε ότι αυτά τα φορο-ομόλογα θα μπορούν να αγοράζονται και να μετα-πωλούνται αλλά μόνο από έλληνες φορολογούμενους (δηλαδή κατόχους ΑΦΜ), καθώς οι υπόλοιποι δεν έχουν κανέναν λόγο να τα αγοράζουν (δεδομένου του ελληνικού επιτοκίου). Για τον ίδιο λόγο ούτε και οι Οίκοι Αξιολόγησης έχουν λόγο να τα... αξιολογούν. Θεωρώ ότι, στο πλαίσιο ενός καλά διατυπωμένου σχεδίου εθνικής αυτο-διάσωσης, το οποίο θα έχει ακολουθήσει ένα περήφανο ΟΧΙ, οι έλληνες πολίτες θα θελήσουν να δανείσουν το κράτος εξαγοράζοντας την μελλοντική φοροαπαλλαγή τους.
   
2. Δραστική μείωση, της τάξης του 90%, όλων των δημόσιων δαπανών με χαμηλό πολλαπλασιαστή στο εσωτερικό της χώρας: Π.χ. να ανακληθεί αύριο, για ένα χρόνο, το 90% των διπλωματικών και των διπλωματικών υπαλλήλων (οι οποίοι απλά θα παίρνουν τον εν Ελλάδι μισθό τους μετά την επιστροφή τους). Παύση πληρωμών, για ένα χρόνο, στους προμηθευτές οπλικών συστημάτων έως νεωτέρας. Γενικά, άμεση στάση πληρωμών που δεν μεταφράζονται σε ενεργό ζήτηση εντός της ελληνικής αγοράς.
   
3. Από-τα-πάνω-συμπίεση μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους (χωρίς να αγγιχθούν τα κατώτερα εισοδήματα). Πιο συγκεκριμένα, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους καλείται να ταξινομήσει όλα τα εισοδήματα του δημοσίου (μισθούς και συντάξεις) ξεκινώντας από το υψηλότερο προς το χαμηλότερο. Η από-τα-πάνω-συμπίεση θα λειτουργεί (στην βάση σκεπτικού που, κατ' εμέ, συνάδει με την αρχή περί δικαίου, γνωστή ως maximin, του Αμερικανού φιλόσοφου John Rawls) ως εξής: Παίρνουμε το υψηλότερο μισθό και τον συμπιέζουμε στο επίπεδο του δεύτερου υψηλότερου. Κατόπιν, παίρνουμε αυτούς τους δύο και τους συμπιέζουμε στο επίπεδο του τρίτου υψηλότερου. Μετά, συμπιέζουμε τους τρεις αυτούς μισθούς στο επίπεδο του τέταρτου υψηλότερου. Συνεχίζουμε έως ότου εξοικονομηθεί το ποσόν που, σε συνδυασμό με τα έσοδα από τα φορο-ομόλογα και τις οικονομίες από το μέτρο 2 πιο πάνω, ισοσκελίζουν έσοδα και έξοδα του κράτους (ώστε να μην τρέχουμε πίσω από την τρόικα ανά πάσα στιγμή). Έτσι, δεν μειώνονται καθόλου τα κατώτερα εισοδήματα (τα οποία, είναι δεδομένο, έχουν τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή).

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω μέτρα εντάσσονται σε σχέδιο έκτακτης ανάγκης και είναι υποστηρικτικά σε ένα ΟΧΙ που στόχο θα έχει να επιβάλει στην Ευρώπη είτε να αναδιαρθρώσει το τραπεζικό σύστημα και ολόκληρο το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης είτε να προχωρήσει στην ελεγχόμενη διάσπαση του ευρώ. Αποτελούν όπλα για την επιβίωση της Ελλάδας έως ότου η Ευρώπη επιλέξει μεταξύ του δρόμου της βιωσιμότητας και της αυτο-κατάργησης.

Έως τώρα, μετά από κάθε Σύνοδο, ήταν σχεδόν αδύνατον στην χώρα μας να ακουστεί ορθολογική φωνή μέσα στην κακοφωνία της θριαμβολογίας. Ελπίζω σήμερα να πρυτανεύσει η σύνεση. Να διαβάσουμε προσεκτικά τα ανακοινωθέντα. Να συμφωνήσουμε ότι εξακολουθούν να κινούνται στην πορεία της ελάχιστης (βραχυπρόθεσμης) αντίστασης. Και να πούμε, από κοινού, ΟΧΙ.

Το πλεονέκτημα του νέου αυτού ΟΧΙ είναι διττό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο επισπεύδει την κάθαρση στην τραγωδία της ευρωζώνης. Στο επίπεδο του ελληνικού δράματος ενώνει όλους μας:

• Σε εκείνους που νιώθουν απέχθεια για τον τρόπο με τον οποίο σκιαγραφείται η Ελλάδα διεθνώς, και παρουσιάζεται ως ο ζητιάνος της υφηλίου, τους επιστρέφει την χαμένη τους αξιοπρέπεια.
• Στους συμπολίτες μας που θεωρούν αμάρτημα το να συνεχίζουμε να απαιτούμε να ζούμε με δανεικά, δίνει μια ευκαιρία να πειραματιστούμε με την λύση της δημοσιονομικής αυτάρκειας (έστω και στο πλαίσιο μιας έκτακτης ανάγκης).
• Σε όσους πιστεύουν ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους, η λύση της από-τα-πάνω συμπίεσης σηματοδοτεί μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική των περικοπών που πλήττουν δυσανάλογα όσους δεν μπορούν να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες.
• Τέλος, εμπεριέχει και μία χρηματοοικονομική καινοτομία που όμως έχει σχεδιαστεί κόντρα στην λογική και τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα (τα φορο-ομόλογα) για όσους κρίνουν πως ήρθε η ώρα να ενισχυθεί ο εσωτερικός δανεισμός, να μπουν στο περιθώριο οι Οίκοι Αξιολόγησης, και να βρει η ελληνική τρόπους να διασυνδέσει την φορολόγηση, την αλληλεγγύη και την χρηματοδότηση του κράτους.

Οι ηγέτες, όπως έλεγε και ο Ντε Γκωλ, γνωρίζουν να μην παρακαλούν και ξέρουν να λένε ΟΧΙ. Στην Ελλάδα, τέτοια εποχή, γιορτάζουμε μια ύψιστη στιγμή εθνικής αξιοπρέπειας και συναίνεσης, όταν ένας ολόκληρος λαός επέβαλε σε έναν (στερούμενο λαϊκής νομιμοποίησης) πρωθυπουργό να πάει κόντρα στα ένστικτά του λέγοντας ένα λυτρωτικό, αν και ακριβό, ΟΧΙ. Καιρός να το ξανακάνουμε.

source: protagon.gr

Οι ηγέτες της ΕΕ : καμία λύση, αποκλείσετε βοήθεια από την ΕΚΤ

Δύο ξεχωριστές συνεντεύξεις τύπου από τους κορυφαίους ευρωπαίους ηγέτες δεν κατόρθωσαν να αυξήσουν τις ελπίδες ότι μια ευρωπαϊκή λύση θα ήταν διαθέσιμη.
Οι ανταγωνιστικές συνεντεύξεις τύπου που έδωσε ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Herman van Rompuy και Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Σύμφωνα με γενική συναίνεση σχετικά με τα αποτελέσματα της συνάντησης, οι ηγέτες δήλωσαν ότι θα περιμένουν μέχρι την Τετάρτη να ανακοινώσει τα σχέδια για την Ελλάδα, ανακεφαλαιοποίση τράπεζων αξιοποιώντας το EFSF, και οι αλλαγές στην διακυβέρνηση της ΕΕ.
Οι ηγέτες, επίσης, απέκλεισαν τη χρήση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να βοηθήσει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το ταμείο διάσωσης που θα χρησιμοποιηθούν για να σταματήσει τη διάδοση της κρίσης.
Ο Σαρκοζί είχε εγκρίνει πιο πριν ένα μεγαλύτερο ρόλο για την ΕΚΤ στο φόβο της Μέρκελ και
την επιβολή των όρων της Γερμανίας. Η επέκταση του ρόλου της ΕΚΤ θα ήταν πιθανόν να έχουν παραβιαστεί οι συνθήκες της ΕΕ .

Έχουν αποφασιστεί μέχρι στιγμής αυτό το Σαββατοκύριακο:

- Στις τράπεζες θα ζητηθεί αρχικά να αναζητήσουν κεφάλαια από μόνοι τους, να ζητούν στη συνέχεια τα χρήματα από τις εθνικές κυβερνήσεις τους, τότε τελικά το EFSF. Η ΕΚΤ δεν θα συμμετέχει.

- Δύο επιλογές αυτή τη στιγμή στο τραπέζι για τη μόχλευση του EFSF, πάλι χωρίς τη βοήθεια της ΕΚΤ.

- Αυτό φόρος χρηματοπιστωτικών συναλλαγών Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισε να μιλάει για τον Αύγουστο είναι να πάρει πολλή προσοχή. Ο Σαρκοζί είπε ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα πρέπει να διαδραματίσει ένα ρόλο στην ανάκαμψη από την κρίση.

- Στην Ιταλία ανέβηκε ο πυρετός, η οικονομική κατάστασή της επιδεινώνεται.

- "Καμία λύση δεν είναι βιώσιμη αν δεν τυγχάνει της στήριξης όλων των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων", ο Σαρκοζί δήλωσε στους δημοσιογράφους.
Καμία λέξη σχετικά με το πώς ή πότε θα πάρουν όλα αυτά που χρειάζονται.